Muhakemesizliğin Pençesinde Hilafet Hülyaları
Müslüman dünyası, derin bir akıl tutulması ve muhakemesizlik kriziyle kıvranırken, sığ sorularla teselli arıyor. Papa veya ruhban liderlikleri üzerinden üretilen “Neden bizim halifemiz yok?” serzenişi, aslında devasa bir cehaletin dışavurumudur. Papa’nın tüm Hristiyanları temsil eden siyasi bir lider olduğu sanrısı, hilafet propagandası yapanların yüzüne tokat gibi çarpıyor.
Müslümanların tek bir emirle hareket edeceği yanılgısı, rasyonel bir temelden yoksun, içi boş bir hayaldir. Bu muhakemesizlik sadece siyasi bir körlük değil, aynı zamanda dini bir yozlaşmanın en bariz göstergesidir. Geçmişin gölgelerinde kaybolan kitleler, kendi tarihlerini ve kavramlarını doğru anlamaktan aciz bir şekilde karanlığa sürükleniyor.
Rasyonel Anakronizm Ve Karanlık Stratejiler
Hilafet propagandasının ardında yatan pratik amaçlar, sanıldığından çok daha bilinçli ve karanlık bir strateji barındırıyor. Muhafazakar kesim, anakronizmi bir silah olarak kullanarak kuvvetlerin üstünde, kayd-ı hayat bir liderlik arzuluyor. Bu arzu, aslında İran modelinin Sünni versiyonunu inşa etme çabasından başka bir şey değildir.
1924’te halifelik lağvedilirken sunulan hukuki gerekçeleri, Cumhuriyet kazağını sökmek için bir fırsat görenlerin hamakati ibretliktir. Saltanata dönülebileceği hülyasıyla yanıp tutuşanlar, modern devlet aygıtını kutsal bir zırha büründürmeye çalışıyor. Bu kurnazlık, toplumu rasyonel bir gelecekten koparıp karanlık bir geçmişe hapsetme operasyonudur.
Seküler Cumhuriyetten İntikam Alma Hırsı
Bugün hilafet çağrısı yapanların asıl derdi Sünni teori değil, seküler cumhuriyetten intikam alma hırsıdır. Bu hırsın sonunda ortaya çıkacak olan, kaçınılmaz biçimde “Tanrı’nın yeryüzündeki yürüyüşü” olarak pazarlanan kutsal devlettir. Hilafet, iktidarın meşruiyetini halktan alıp ilahi bir kaynağa bağlama bahanesinden ibarettir.
Sünni teori, devlet için kutsallık üreterek iktidarı denetlenemez bir konuma yerleştirme hatasına düşmüştür. Bu kutsallık arayışı, adaleti ve meşvereti yok sayan mutlakiyetçi bir yapıyı beslemektedir. Cumhuriyetin kazanımlarına düşmanlık besleyen bu zihniyet, meşruiyetin kaynağını milletten koparıp sarayların karanlık dehlizlerine taşımayı hedeflemektedir.
Cumhuriyet Üretemeyen Sünni Teori Çıkmazı
Sünni teorinin cumhuriyet üretememesinin temel sebebi, meşruiyeti “Peygamber’e halife olmak” ve “Allah’ın gölgesi” kavramlarına hapsetmesidir. Mutezile’nin halkın seçimini yeterli gören rasyonel yaklaşımı dışlanınca, iktidar saray içinde elden ele geçen kutsal bir emanete dönüştü. Bu durum, halkın iradesini meşruiyetin dışına iten bir yapı doğurdu.
İlginçtir ki, Oniki İmam Şiası imamların yokluğunda vekalet teorisiyle daha esnek bir model geliştirebilmiştir. Sünni dünyada ise hilafet, mutlakiyetçiliği besleyen bir araç haline getirilerek siyasi gelişimin önü tıkanmıştır. Bu teorik kısırlık, Müslüman toplumların modern dünyada demokratik ve rasyonel bir yönetim biçimi geliştirmesini engellemektedir.
Türkiye’de Hilafet Bir Dekorasyon Mu
Türkiye’de hilafetten kastedilen, aslında İran modelinin Sünni muadili olan kayd-ı hayat liderlik arzusudur. “Reis” unvanının icadı ve mevcut sistemin isimlendirilme çabaları, bu gizli ajandanın birer parçasıdır. Bu yapı içerisinde Müslümanların birliği gibi iddialar, sadece otoriterleşmeyi gizleyen estetik birer dekorasyondan ibarettir.
Mevcut sistem, başkanlık diyemediği için uydurulan isimlerle aslında mutlak bir liderlik inşasına odaklanmıştır. Müslümanlığın yaşadığı krizin temelindeki muhakemesizlik, bu dekoratif unsurların arkasındaki gerçeği görmeyi engelliyor. Bu durum, sadece Türkiye için değil, tüm İslam coğrafyası için ciddi bir tehdit ve yozlaşma kaynağıdır.
Kurtuluş İçin Muhakeme Ve Gerçekle Yüzleşme
Müslümanlar, kendi tarihlerini ve kavramlarını doğru anlamadan geçmişin gölgelerinde kaybolmaya mahkumdur. Hilafet gibi kavramların siyasi birer araç olarak kullanılması, dini değerlerin de içini boşaltmaktadır. Gerçek bir çıkış yolu için, kutsallaştırılmış devlet hayallerinden vazgeçip rasyonel ve adil bir yönetim anlayışına dönülmelidir.
Bu karanlık tabloyu dağıtacak olan tek güç, muhakeme yeteneğini yeniden kazanmak ve gerçeklerle yüzleşmektir. Siyasi körlükten kurtulup, dinin bir iktidar aparatı haline getirilmesine direnç gösterilmelidir. Aksi takdirde, Müslüman dünyası kendi yarattığı bu anakronik hapishanede çürümeye ve dünyadan kopmaya devam edecektir.
YORUMCALAR
